Wolf! Wolf!

Op een middag kreeg de jongen een idee. Gewoon voor de grap, hield hij zijn handen bij zijn mond en riep naar het dorp.

"Wolf! Wolf! Een wolf valt de schapen aan!"

De dorpelingen lieten alles vallen wat ze aan het doen waren en renden de heuvel op, met stokken en schoppen om de wolf te verjagen.

Maar toen ze aankwamen, was er helemaal geen wolf, alleen de jongen, lachend om de grap die hij had uitgehaald.

"Jullie hadden jezelf moeten zien!" giechelde hij.

De dorpelingen konden er niet om lachen. Ze schudden hun hoofd en liepen de heuvel weer af.