Weer thuis

Een vriendelijke witte eend hielp de kinderen veilig een brede rivier over te steken, en al snel begonnen de bomen er vertrouwd uit te zien.

Eindelijk zagen ze tussen de bomen door het huisje van hun vader. Hij rende naar hen toe, met tranen van vreugde in zijn ogen — hij was geen dag gestopt met zoeken.

Met de juwelen uit het huisje had het gezin nooit meer honger, en Hans en Grietje vergaten nooit hoe het omzien naar elkaar hen veilig naar huis had gebracht.