Twee Benen, Geen Stem

In een werveling van bubbels en licht veranderde Ariëls staart in twee benen.

Wankel strompelde ze het zand op, onvast op haar nieuwe voeten, niet in staat ook maar één woord te spreken.

Daar vond de jonge zeeman — die in werkelijkheid een prins was — haar. Hij herkende haar niet als het meisje dat zijn leven had gered. Maar iets in haar vriendelijkheid en nieuwsgierigheid trok hem aan.

"Kom," zei hij, terwijl hij zijn hand uitstak. "Je blijft in het paleis tot je een weg naar huis vindt."